De warmte van ons schuilhut

Door Judith en elze
~

Waar schemering de avond vindt
ik warmte zoek bij dennengeur en
knetterend vuur van de houtkachel
die enkel bestaat in dromen
van vergetelheid

Ik schuil voor het geweten
dans zoals het haardvuur zijn woede uit
leg me dan in jouw armen
waar ik mijn angsten kan
delen met de warmte die jij me geeft

Fantasie leeft slechts
in de weerkaatsing van vensters
waarachter schuilgaande duisternis
dans met de elfen tussen vlammen
maar ween m’n tranen in eenzaamheid

Toch wil ik met jou onze verzen verdichten
met tradities die nietszeggend zijn, maar met jou
in mijn domein zal kerst met andere woorden spreken, ook
al wintert het met de taal van lente

Reacties (13) | 18/12/2015
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Wat een vruchtbare samenwerking van jullie beiden om dit prachtige gedicht te creƫren.
    Mooie warme kerstgedachten!

    Intens verwoorde zinnen waarin geborgenheid wordt gevonden!
    Hele mooie zin ook 'al wintert het met de taal van lente'.


    Judith en Elze, van harte wens ik jullie en hen die van jullie houden een prettige kersttijd toe!
    Een fijne zaterdag toegewenst, hartelijk liefs van
    • Dank je wel.

      voor jou en de jouwen hetzelfde gewenst

      Die mooie zin is van de grootmeester himself ;)

      Groetjes
      • Fijn om te weten Judith, het is inderdaad een mooie verwoording en spreekt mij aan!

        Een prettige maandag toegewenst,
        liefs van
  2. Een heerlijk gedicht om te lezen. Het verwarmt en roept een gevoel van melancholie en mijmering op. Dat komt vast door die houtkachel en dat haardvuur:-)
    Warme groet voor een fijne dag vandaag.
    • Die houtkachel, da's mijn inbreng... ik heb het altijd koud, hahahah

      Jij ook een fijne weekend Rita :)
  3. Hallo beide,

    schuil niet voor je geweten
    zo nodig in uitstel
    want fantasie poetst niet uit
    alhoewel elfen soms troosten
    of toch delen van verdichten
    in de noembare lente met mij.

    Lieve groet.
    • ik zal het antwoord van jouw reactie moeten vinden, denk ik, in het oude testament, god liet de troubadours verdwijnen in het mulle zand, hun grijpgrage vingers reikten nog naar hun laatste adem in het luchtledige omhulsel van de woestijn. mijn reactie op die van jou verschilt niet van de jouwe. er zijn dichters die zich zo goed vinden dat ze zichzelf boven de rest uit willen tillen. een bescheiden reactie treft de wonderen waarop we wachten, wonderen zijner niet in gradaties. bedankt voor jouw commentaar,
      • Als het waar is dat de mens niet meer is dan een wandelende smeltkroes van geschiedenis en waan, een zeer verdachte mengeling van moeilijk vlees en wat muziek, een verticale flits die hem van stront en as ontheft, een eeuwige seconde; en als het waar is dat het lang bedrog van samenhorigheid en liefde vastgebakken zit in elke stamelende keel - waarom dan niet de dood verkiezen? De dood in een tekst? De
        dood die roerloos is als een volmaakt gedicht in al zijn eenzaamheid? Maar hij die niet zoals de anderen wil leven, wordt vernederd. Wie niets bezitten wil tenzij de liefde, wordt gehaat. Zijn armoede vertelt
        hoe hij de dode rijkdom van de anderen misprijst. Het vergeefse van de weelde heb ik tot voor kort gekend. Ik ben ze zat. Mijn huis en geld, mijn vrouw heb ik verruild voor het ontelbaar goud van ieder woord dat mij gedeeltelijk toch toebehoort om het in stilte weg te schenken. Zo zal ik bij mijn dood wellicht bezitten wat
        een ander tot zijn innerlijk heeft aangemaakt. De frivoliteit van het schrijven is niets anders dan de monoloog die zich een taal voor velen wil: de meest pedante keuze die een mens kan maken en de laatste. Wie dat beseft bereikt de hoogste nederigheid. En dat geheim wordt stilzwijgend gedeeld tussen de uitgelezen dichters en ver staande heiligen.
        • gezalfd zijn de misbruikten, het heilig water heeft de dood gekeerd, als het sterven niet wil komen is het de tijd gepasseerd waarin ik god nimmer zal geloven, hij die dient is als een horige met vodden gekleed. confusius zei, laat de heerser heersen en de werker werken. maar is dit een waarheid? is dit niet een schimmenspel waarin schaduwen tastbaar zijn en lichamen zo vluchtig dat ze opgaan in de wierook aan mijn altaar. Wat ik tracht te zeggen, is heel simpel,,geef nu een gewone duidelijke reactie op een gedicht laat het woordenspel de dromen betasten als ik met mijnlaatste speel.
          • Ja Elze, de vrijheid van het woord is gebonden aan bescheidenheid die siert; is niet geboden een wijzing te geven.
            Ik wens je een vreugdevolle dag.
        • Wat zijn we allemaal aan het doen? Hahah... ik snap het niet meer..

          Groetjes
  4. Jonge
    en meis

    jullie hebt wat a/d gang

    het wintert warm
    talend van lente

    hier
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij