Haiku

Ik heb ook enige haiku’s gemaakt, voor wat het waard is

Wind raast over land
bomen worden stilaan kaal
ik kruip in mijn schulp

Vee loopt nog buiten
de slagregens bleven uit
uitzonderlijk zacht

Tussen hond en wolf
staande bomen stijgen op
een koppel spreeuwen

Regen valt gestaag
het blad valt van de bomen
herfst is begonnen

Kippen van de leg
donkere dagen voor Kerst
een nieuw verenpak

Reacties (7) | 12/11/2015
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Met genoegen jouw haiku's gelezen.
    Nog een vriendschappelijke groet en fijne vrijdag,
  2. Schitterend Jos, dit vind ik werkelijk fraaie Haiku's om te lezen.
    Heel goed heb je ze verwoord!

    De eerste vier Haiku's nemen a.h.w. een dag in beslag en laten inderdaad het begin van de herfst zien! En is het m.i. ook af!

    Je vijfde Haiku kan misschien wel afzonderlijk geplaatst worden?

    Wat leuk dat Martine je nog Le Barbu noemt, het blijft ook een mooi pseudoniem!

    Een prettige vrijdag toegewenst.
    Hartelijk groet en liefs,
  3. heel graag je herfstig ervaren gelezen le Barbu
    fijne avond nog
  4. Goeden avond Jos.

    ... voor wat het waard is ...
    Uw schrijvens voldoen iig aan de 'gestelde' regels. Die hebben echter bedoeling; de regels.
    Serieus, ik mis wat, maar daarover straks, eerst - veroorloof me, het is niets kwaads bedoeld - 'n grapske.
    De vijfde, bij de kippen, door de Kerst zag ik hun pakjes toch druipen van het braadvet..

    Noe, Haiku:

    De haiku als zelfstandig vers ontstond in het zestiende eeuwse Japan; een kort gedicht van zeventien lettergrepen in een verhouding van vijf - zeven - vijf, verdeeld over drie regels. Hoewel haiku oorspronkelijk >schertsend vers= betekende, veranderde deze van karakter onder invloed van de beroemde Japanse dichter Bash4, die leefde van 1644 tot 1694.
    Hij legde de nadruk op een heel ander aspect: de haiku als uitdrukking van een innerlijke ervaring van de werkelijkheid, vooral van de natuur om ons heen. Natuur niet als romantisch vluchtoord uit de alledaagse harde werkelijkheid, maar integendeel, juist als plaats van terugkeer naar onze oorspronkelijke >natuurlijke= gevoelens die voortdurend aangetast worden door geestelijke milieuvervuiling van buitenaf.
    Wanneer nu in een moment van stilte de tijd daar is, kan een ogenschijnlijk simpele gebeurtenis de aanleiding worden dat die oorspronkelijke gevoelens ineens weer in zuivere vorm boven komen.
    Het lijkt of je voor het eerst de werkelijke betekenis ervaart van wat zich voor je ogen afspeelt, alsof op geheimzinnige wijze het uiterlijke beeld even samenvalt met de innerlijke verbeelding.
    Deze eenheidservaring kan heel verschillend van intensiteit zijn: van een vluchtig gevoel als een windvlaag die voorbij scheert tot het unieke moment waarop een inzicht ons treft als een blikseminslag. Het gaat gepaard met een intens gevoel van geluk en tegelijk van vergankelijkheid, omdat de ultieme ervaring in een flits ook weer voorbij is. In essentie letterlijk >onbeschrijfelijk=; er zijn geen passende woorden voor. De dichter rest niets anders dan binnen de strakke grondvorm van de haiku te proberen met eenvoudige, betekenisvolle woorden een aanduiding te geven van de gebeurtenis die aan de eenheidsbeleving ten grondslag lag. Zo legt hij voor zichzelf dit waardevolle moment vast en opent tevens voor de aandachtige lezer de mogelijkheid om - op diens geheel eigen wijze - deel te hebben aan die ervaring. Of, en in welke mate dat gebeurt hangt natuurlijk in de eerste plaats af van de zeggingskracht van de haiku, maar daarnaast ook van het feit in hoeverre de aangeduide gebeurtenis aansluit op de innerlijke belevingswereld van de lezer.
    Welke haiku het meest >aanspreekt= kan zo van lezer tot lezer verschillen.
    Zoals een archeoloog met dezelfde intuïtieve aandacht soms slechts wat scherven of botjes vlak onder de oppervlakte vindt en dan weer dieper ondergronds ineens op een >vondst= stuit, zo is de >gelaagdheid= van de haiku ook voor de dichter telkens weer een verrassing. Nu eens heeft het lichte, luchtige van de oorspronkelijke haiku betekenis de overhand, terwijl soms ook kan worden doorgedrongen tot onze diepste bestaansgrond, met natuurlijk alle nuanceringen daar tussen in.
    De dichter registreert zo nauwkeurig mogelijk, maar bepaalt niet de diepgang; elke haiku volgt zijn eigen weg, zonder zelfs rekening te houden met deze inleidende beschouwing.
    Juist in een tijd van zappen en surfen dreigt het gevaar te snel over de vaak eenvoudige woorden van een haiku heen te lezen, waardoor de lezer het voor hem misschien wel meest spannende moment dreigt mis te lopen: zijn eigen innerlijke voltooiing van de haiku.
    Vandaar de oude Japanse gewoonte elk gedicht twee keer hardop te lezen. Ook het ruime >wit= rondom de woorden heeft zijn betekenis. De beknoptheid van de haiku verwijst dus naar het flitsende moment van de eenheidservaring, maar tegelijkertijd moet dat moment ook met de weinige woorden - vaak door gebruik te maken van meerdere betekenislagen - zo suggestief mogelijk voor de lezer worden aangeduid. De haiku drukt dus niet uit, maar duidt aan. De kunst van het weglaten is een belangrijk element binnen de klassieke Japanse kunsttraditie. Alleen de essentie wordt weergegeven. Men denke b.v. aan de klassieke schilders die met een paar penseelstreken een heel berglandschap weten te suggereren.

    eerste stel verzen
    vijf vingers zoeken één stem
    hand wordt vol ledig

    vriendelijk groetend,
    succes
    • Bedankt voor uitvoerige uiteenzetting over de Haiku.
      Ik moet het meerdere keren lezen voor het tot me doordringt en er wat van leren kan.
      Bedenk wel ik ben maar een simpele ziel die graag gedichten maakt.
      • Wel JT,

        wie van ons .. niet?
        maar,
        enkele 'quotes':

        Eenvoud is niet het kenmerk van de beginner. Het is het duur bevochten stempel van de meester.

        Eenvoud is de eerste stap der natuur en de laatste der kunst.

        Eenvoud is in onze dagen zeer zeldzaam.

        Eenvoud is onuitputtelijk.

        Eenvoud is levende schoonheid.

        Van alle dingen is eenvoud het moeilijkst na te bootsen.

        De eenvoud heeft twee soorten vereerders; de mensen met smaak en de mensen zonder fantasie.

        Waarheid is altijd te vinden in eenvoud, en niet in de verscheidenheid en verwarring van de dingen.

        Goede dag,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Joris Teelman

Ik ben Jos Eveleens en schrijf onder de dichters naam Joris Teelman.

Ik ben niet meer zo welbespraakt
door een herseninfarct dat mij is overkomen.
De oplossing heb ik gezocht met mijn pen.
Het papier is geduldiger dan de mensen die ik aanspreek

Ik hou van dichten en gedichten.

Mijn gedichten zijn een afspiegeling van mijn karakter.

Enfin zie maar wat je er mee doet.

Toon alle gedichten

Favorieten van Joris Teelman

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Joris Teelman is favoriet bij