vijand en vrind

heb me uitverteld met zinnen
zonder sporen geen stof dat
doet opwaaien geen hartslag
dat nog troost

mijn jaarringen uitvergroot tot aan
aan de dichtgeslibde nerven, ze gelaten
zoals ze waren, ‘ k wilde mijn bloed bewaren
in de banen met sluizen en met dammen

geen incisies in de inkt van mijn vel, geen
strepen met witte randen maar slechts
het geduld totdat de wacht mijn
kamer leegt en de stilte me bevloeit

met vlagen wind die me zal laten
herboren in de copulatie
met vijand en vrind

Reacties (4) | 27/08/2015
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. vriend..

    leven is bestaan..
    naar de grenzen gaan
    in bi-polariteit..

    liefde en haat,
    vriend en vijand
    leven en dood..

    zij liggen in elkaars verlengde
    en begrenzen wat de mens zoekt..

    in balanceren op die draad..ervaar en voel je de spanning..
    van beide kanten..

    waarin..
    jij je hart verliest..

    tenzij jij..
    de stilte kiest
    van het..gebeuren..

    durft los te laten..
    wat jou anders
    zou verscheuren...

    jij bent
    niemand dwingt
    tot keuze..

    vraag de stilte raad..
    door voor jezelf te kiezen..
    omarm haar spreken...

    Liefs..
  2. kom

    laat de wind

    wind zijn

    het hart

    zijn slag slaan
  3. Rust vinden in uiteindelijkheid... vriend en vijand zullen hun plaats weten te vinden.

    Laifs,
  4. Ik geloof daarin. Want tenslotte zijn beiden heel simpel ook maar mensjes in het grote geheel. Ook al zien ze het misschien nog niet.
    Genegen vriendengroet en heel vredige verderzetting van jouw donderdagmiddag,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij