steeds versmalt mijn weg

in het strooivermogen van mijn zintuigen
herleef ik de getijden die me brachten, al weet
ik dat het nemen mij zal breken en me ontkracht
naar waarheid en gespleten verzwijgingen

nieuwe reizen draag ik niet, ‘k ga slechts
met de leegte van mijn innerlijk weten
langs dun bevolkte erven en door de weiden van
draagkrachtigen die hun dood al hadden voorzien

als een implantaat met gespleten randen
schuurt mijn inbreng langs breuken die
die nimmer nog in hun oorsprong zullen her geraken
; het dal is diep in het kruid dat ooit mijn leven schiep

soms zijn de dagen vertes die ik vraag om dan toch
naderbij te komen, ik zou het willen raken en de
stilte verbergen in de spiegel die me telkens voorziet
van overpeinzingen in de vorm van lichaam en geest

Reacties (5) | 20/07/2015
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Heb alleen maar bewondering voor jouw werk en de kracht die tot mij komt. Mijn bewondering in reacties blijven dan uit.
  2. Een prachtige verwoording elze waarvan de laatste strofe er voor mij nog eens boven uitsteekt. Chapeau.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel liefdevolle dinsdag nog,
  3. deze spiegel

    schept en herschept

    ons leven
  4. Vriend..

    het leven..
    in afstand nemen
    en reflectie..

    het op weg zijn
    zonder de haast
    van de dood..

    omdat juist leven..
    sterft in de zijpaden..

    hun onbegaanbaarheid
    het bestaan juist
    basis geeft..

    om door te gaan..

    Liefs..
  5. Mooi man!
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij