Innerkeer

telkens als de regen me schuilt voor alles
wat het leven aflaat, stap ik telkens met
een nieuwe verwondering langszij mijn
oude voornemens, het verglijdt langs het pad
die ik denk te gaan

rijp zijn de vruchten die nog komen, groen is de lente
in de zwarte grond

ook in woorden draagt een olijke somberheid
de lach van heden, gemutst met ranke octaven
raken woorden de daden van derden, het ontzielt
mijn lichaam van de mensen die in mij wonen

mijn benen belichamen het zand waarin ik
de stappen vereeuwig, al zijt de vrucht in de tochtige
kruin de avondmaal die ik deel met al
mijn innerlijke lieden

innerkeer, de stilte die zo voorhanden is
grijnst door het tochtige geweten en voorspelt
dat de muze die me behoudt voor ’t verval ook
ooit wordt ontdaan van het dragend vlees dat ik zo lief

Reacties (4) | 22/04/2015
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. prachtige poezie Elze
  2. Weer een echte Elze!
  3. Vriend..

    weer een eerlijke
    en heerlijke zoektocht..
    naar wie en wat je bent..

    wat je eigenlijk drijft
    en motiveert in het leven..
    in een relativerend geven..

    als deel van het leven
    en bestaan in een organische
    gebondenheid..

    PS..

    de westerse interpretatie van het groningse voelen hangt weer van
    onbenulligheden aan elkaar..
    in de mediaberichtgevingen..

    Maak er een mooie avond van..

    liefs,
  4. Jij! Treffend verwoord zoals je bent; helemaal.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel prettige woensdag,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij