het hapert, de sprongen naar de lente

er ligt gruis op afvalwegen die ons dienen
te duiden op het verwelkomen van nieuw leven
doch drijft er mist in flarden van breekbaar groen
op de olijvenpalet die zich schikt naar de eenvoud
van kleur en bemoeienis

er zijn daden die bloeien met de ogen
naar ’t vizier gericht en velden vol
sombere wijsheden braken hun afschuw uit stenen
vorens gehouwen uit oud belegen ruimtelijke nissen

er is ontbeten, aan de tafel van wind en openbaring
met zuur bedekte ladingen en afgerost vlees, bij monde
van het kind dat onbevangen in tijd zal worden gedreven
naar de mens die wij allen in beloften de wijsheid
wensen die ons in het lot is ontvallen

Reacties (4) | 11/04/2015
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Een intrigerend gedicht Elze in een bijzondere beeldspraak.
    Ook je metaforen mogen er zijn!

    Dus subliem verwoord en ik voeg het graag toe aan mijn FAVOrieten, dank je wel!

    Een prettige zondag gewenst.
    Hartelijk liefs van
  2. kunstenaar
  3. MOOI!


    Groetjes
  4. Met alle respect voor veel goede dichters sta je bij mij aan de TOP!
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij