de klokkenbinder

op geen enkele grauwe ochtend
mocht ik schijnen naar het licht
naar waar mijn voeten wezen
en mijn handen geplooid de zekerheid
ontweken die ik als last had
afgedaan daar mijn ogen de zin
des levens met plakkerig ijswater
trachtten te eerbiedigen

geen luid geschal van ’t zinkend bloed
dat warm mijn aderen doorvoer terwijl
het kruiend ijs mij verplette met de scherpte
van die tijd, het was de klokkenbinder die mijn
hart bevroor terwijl de winter lag te dooien
op mijn bleek gelaat

Reacties (7) | 05/12/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Meerdere keren heb ik jouw fascinerende woorden gelezen Elze. Ik lees eruit dat we sommige dingen in het leven niet in de hand hebben. Een van hen is de tijd die ongenadig doortikt.
    Warme groet en nog een fijne avond.
  2. Absoluut heel mooi Elze, een bijzonder beeld laat je zien!

    Een mooie weekend gewenst.
    Hartelijk liefs van
  3. vriend..

    weer een schitterend
    metaforisch schrijven

    over het verblijven
    tussen chaos en doel

    waarbij tijd de ruimte
    tussen dooi en vorst
    gestalte geeft..

    Maak er nog een heerlijk
    avondje van..

    Liefs.
  4. Zuivere verdichting.
  5. Bijzonder mooi, Elze !
  6. prachtige poezie
  7. Rakende intense verwoording lees en voel ik hier elze.
    Warme omarmende genegen vriendschapgroet en heel liefdevolle vrijdag, sunset (ingo)

    PS: Mag het in de laatste zin, eerste strofe 'trachtte = mv' zijn; het onderwerp hier is namelijk 'ogen'.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij