als een ijsbloem op het raam

nog een handvol kruiend ijs
op het wad waar men de schreeuw
niet kan verstaan, het water koud
zilt en grijs

de schreeuw om steeds weer het leven
te ontdekken diept zich tot de bodem
tussen al het levende dood – de dood
zonder stem en het leven in de ban van angst

termijnen geselen het besef dat de tijd
ons verleden doet vergeten en dat de hemel
ook blauw kan wezen

doch met jou aan mijn zij en jouw hand
verbonden met mijn nerven is mijn
steeds aanwezige herfst minder kil
en heb ik door jouw liefde voor mij
niets meer te vrezen

de woorden ik hou van jou, metaforisch zoals
mijn hart jouw klaar-over is in een veld
vol met lente waar ik jou pluk tussen
de getijden van dit bestaan

Reacties (9) | 13/11/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. De herfst met de liefde aan je zij.
    Mooier is er niet.

    Laive groet,
  2. Wat een prachtig gedicht, Elze!
  3. Ja, dit is mooi. Met bezieling geschreven.
  4. Bijzonder mooie gevoelvolle woorden en metaforen in dit heel wezenlijk gedicht Elze.

    Ook een mooie liefdevolle laatste strofe waar de voorlaatste zin jouw zonder w moet, klein toetsfoutje maar wel belangrijk, het gaat hier om een persoonsvorm en is niet bezittelijk!

    Graag gelezen. Hartelijk liefs van
  5. prachtige beelden
    en metaforen
  6. Tussen angst en vreugde, verdriet en lach, verbindt de liefde jou en het leven. Nooit omdat het moet. Wel omdat het mag.
    Warme genegen vriendschapgroet en heel liefdevolle donderdagavond verder, sunset (ingo)
  7. Elze..

    steeds klaarder
    strekt het pad zich
    voor je uit..

    ontdaan van
    het begraven leven..
    in een helderheid
    die slechts
    de winter is gegeven

    balanceren tussen
    uitersten van angst
    en weer geboren worden

    geeft liefde
    de verbondenheid aan
    van seizoenen
    die eeuwig gaan..

    weet daar ergens
    ver in het buiten
    zal ooit de
    lente weer spruiten..

    liefs..
  8. Jouw muze doet je leven
  9. Mooi gedicht. Dood en leven, ze horen bij elkaar en bij de verglijdende tijd, waaraan ons hart soms even kan ontsnappen in een eindloos moment van geluk en liefde. Zo lees ik jouw gedicht.
    Ps. In derde alinea: Bedoel je 'onze verledenS', of 'onS verleden'?
    Liefs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij