muze 6

.
nog draag ik in mijn hart
de vele regens die me raakten
maar ook de bloesem die zich
opende in mijn hand, lief jij bent
het vlakke land met het stromend
bloed van een meander

steeds als het scheve licht als een
dolk mijn ziel doorklieft en wonden
weigeren te sluiten droog jij het kind
in mij dat zich met vuisten moest octaven
tegen alles wat zinloos was te noemen

telkens wanneer jij in het slapen woordjes
prevelt maak ik dit alles eigen in po√ętische
refreinen, jij mijn toebedeelde lenteblad
maakt mijn slaap tot een donzig warm bed

Reacties (5) | 12/11/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Heerlijk deze ode aan jouw muze Elze.
    Warme groeten en nog een fijne avond.
  2. Wat mooi Elze, hoe jij:
    De kunst van je muze
    de pijn in je ziel,
    zin geeft en zacht maakt
    in een warm bed.
    Slaap zacht,
  3. vriend..

    de verbondenheid met je muze
    is er niet alleen in euforie
    en hectiek..

    maar juist in rust
    waar je samen bent
    in het geboren laten worden
    van nieuw creatief leven..

    dat zich in alle vormen en
    emoties laat zien en voelen
    aan hen..die daar oog voor hebben..

    geniet nog een fijne avond..

    liefs,
  4. Een veilige haven, jouw muze.
  5. Schitterbare verwoording met, voor mij toch, en sublieme tweede strofe elze; chapeau.
    Warme genegen vriendengroet en liefdevolle verderzetting van jouw woensdag, sunset (ingo)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij