herfst doet mijmeren

nog zwijg ik de herfst in het blad
dat aan het venster diep gerouwd
in ’t vroege rijp schrijvend me bevrijdt
op ’t wankele papier waarin hiaten
de knoesten zijn waarop ik heb gebouwd

ledig zoals zwaarte zwicht voor ’t vuur
leidde je mij door krochten die tijdloos
en verachtend zich kruiend in volle wagens
zich storten op een nieuw avontuur

een getijde in ’t rusten van de dood
blieft mijn zekerheid zoals liefde
slechts voortkomt uit een
bedrogen aardse schoot

Reacties (6) | 09/11/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Een doorleefde mijmering waar in de hiaten plaats is voor een gepaste melancholie. Fijn geschreven.
  2. me of mij in de derde zin
  3. Een mooie herfstmijmering die ik met aandacht heb gelezen.
    Warme groeten.
  4. Heel mooi jouw schrijven Elze.
    Jouw 'herfstmijmerend' gedicht heb ik graag gelezen!

    Hartelijk liefs van
  5. vriend..

    heerlijk hoe moeiteloos
    lezers de gaten kunnen vullen
    die jij aangeeft in je poezie..

    en daar nog een heel goed gevoel
    aan over houden..

    fragmenten ogenschijnlijk onaf..
    die beelden oproepen van een
    doorleefde en gepolijste waarheid..

    dank je
    en geniet nog een mooie mijmering..

    liefs.
  6. Ik mijmerde even met je mee Elze, en kom niet bedrogen uit!

    Prachtig gedicht!

    Herfstgroet
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij