de tijd

zoals mijn pen op het hout kan krassen
zonder een daad van spreken, blief ik
de gulle wind om mijn streken in het
kinderlijf voorgoed te laten verdwijnen

‘k leg me neer bij de tijd die me raakt, geen honger
naar de schoot die me baarde, want nu mijn
haar krullend grijs de oude man in mijn gelaat
spiegelt op het vochtig glas wrijf ik met

enig ontzag het verleden tot druppels water

Reacties (9) | 06/11/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Door de tijd dingen meedragen en loslaten( zo las ik...) Heel mooi geschreven Elze.

    Laive groet,
  2. ik stuur je een handje liefde
  3. Zo mooi verwoord je hier het leven in het nu en het grijze verleden achter je te kunnen laten.
    Warme groeten.
  4. Met ontzag dit zo mooie gevoelige gedicht gelezen Elze!

    Groetjes
  5. Vriend..

    weer een heerlijk moment
    van zelfreflectie..

    in de schaduw van nu
    wordt de klaarheid
    van de jeugd
    transparant zichtbaar..

    met de spiegel van morgen..

    liefs..
  6. rakend emotioneel diht elze
    laifs
  7. Wij behoren niet tot die mensen die zeggen, dat de tijd alle wonden heelt. En soms zelfs, is de tijd géén vriend.

    Och lieve Elze, wat raak je weer.

    Laifs en een dikke doekel,
  8. Prachtig beeldend je laatste zin (die ik vertaal als het uitwenen van wat was tot er niets meer van die pijn rest dan een licht knagende herinnering - enne, ik zie het als een antwoord, als ik mag, op mijn 'terugkeer naar 't verleden'.
    Warme vriendschapgroet en liefdevolle omarmende genegenheid, sunset (ingo)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij