het sterven huivert

zoals ieder jaar de herfst tafelt
aan het schreien van de zomer
herpakt het leven zijn kansen en reist
door smart gedreven langs droeve
oevers en smalle repen licht

ik zie sporen die vertrapt door
eeuwigheid en verdoemenis het pad
verteren die ze had gelegd, het leegt
het leven terwijl mijn schoeisel kleeft
aan alles wat verloren lijkt te wezen

stil raap ik het enkelvoudig blad van
het terras en weet dat ook het sterven huivert
als de storm hem ontbiedt want ook hij zal
verteren in het lot dat ons verbindt

Reacties (8) | 19/10/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Rakende poëzie Elze.
    Warme groeten.
  2. Vriend..

    de herfst
    in al zijn grootsheid..
    beschreven naar

    een enkel blad
    dat dwarrelt
    op het terras..

    waarin wij delen
    deel zijn van
    de eeuwige cirkelgang

    mooi om even
    bij stil te staan
    in ons herfstig bestaan..

    Liefs..
  3. Ge- en herlezen dit gevoel dat door omstandigheden heel diep binnenkomt.
    Nog een heel vredige zondagavond vriend en warme vriendschappelijke genegenheid, sunset (ingo)
  4. Juist het vers gevallen blad doet ons beseffen...
  5. wat een gedicht na het vers van Ingo
  6. Mooi, Elze, vooral de eerste strofe.

    Ik denk ook dat het 'het pad verteren dat .....' moet zijn.

    Groet,
  7. ik zie de sporen die vertrapt door
    eeuwigheid en verdoemenis het pad
    verteren dat ze hadden gelegd
    ( de eeuwigheid en verdoemenis)
    Ik weet niet of het 'die' of 'dat' moet zijn.

    Wel graag gelezen!


    Groetjes
  8. Het leven herpakt zijn kansen. Dat is het mooie van de herfst. Prachtig zoals je dit lichtpuntje laat schijnen in de sombernis.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij