mijn muze 5

de stem lag vergeten in de verheffing
van glorie, geen stad of burcht geen vesting
zo rijk die mijn muze overstijgt ze is de klankschaal
van mijn roemrijk sterven en ze is de eenvoud
waarin ik telkens een orakel zie

kracht ingetoomd naar het zwijgend geluk
hoont liefdevol de kleine kratertjes die als
glimmende medaillons de prijs uitstallen
in het gelaat van mijn houvast

zou ik durven te weten dat zij de regenboog
kan bezweren de zon kan mennen naar
haar hand dan zou mijn vrees haar te moeten
missen de kruin wezen die de herfst
in volkomenheid negeert

want haar groei is onbeperkt

Reacties (8) | 12/10/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. De muze als klankschaal. Wat mooi zeg.
  2. zucht zo mooi elze
    laifs
  3. Zo, wat een prachtgedicht elze!
  4. vriend..

    in mooie beelden
    geef jij je muze
    stem en gezicht..

    een reikwijdte
    die het aardse
    universeel overschrijdt

    en in volmaakte groei
    niet gebonden is aan
    seizoenen..

    jij mag
    haar rijkdom
    zomeren en oogsten..

    zij is al..
    wat jij gaat worden..

    Liefs..
  5. Wat fantastisch Elze dat jij een door jouw 'aanbeden' muze hebt!
    Wat een kracht gaat er van haar uit!
    Heerlijk dit prachtige glorieus gedicht als een ware ODE!

    Een prettige zondagavond gewenst.
    Hartelijk liefs van Corry.*
  6. De kracht van jouw muze werkt door in dit gedicht.

    Graag gelezen.

    Hartelijke groeten,
  7. Prachtig, deze liefdevolle ode!
  8. Met veel plezier genoten van deze heerlijke liefdesode aan en voor jouw muze; s c h i t t e r b a a r.
    Genegen vriendschappelijke groeten en heel fijne zondagnamiddag nog, sunset (ingo)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij