hoe dan?

dan ligt het weer verscholen
ergens vastgeroest in het duister
van het volle licht, hakken kluisteren
aftands en slepen boegbeelden van
reeds vergane schepen voort

doch deze wolken schuilen niet, ze
zijn parmantig en flossen de ruimtes
die ze vullen met een stilte die steeds
weer zoek lijkt te zijn – ik kan niet
verdwijnen in holen waar de ingang
vele variabelen kent

de tijd sober in aanleg placht
deze erfdom te ontwijken het markeert
de lijnen die als knoestige wilgen geknot
steeds weer in het ledige lijken te grijpen

slechts de lucht die ademt deformeert
mijn zijn, het inhaleert de vergankelijkheid
in alle richtingen waar ik ook kijk

Reacties (10) | 02/10/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Waar te gaan en
    wat neem ik mee?

    Ik raap mijn kostbaarheden van mijn pad en laat de stenen zinken...

    Wat mooi.

    Laifs,
  2. Alles is vergankelijk. Dat legde je vast in en met deze fraaie woorden.
  3. Als ik jouw woorden lees Elze moet ik denken aan het leven en de vergankelijkheid ervan. Soms vind ik dat niet te bevatten. Dat gevoel weet je hier heel goed op te roepen.
    Warme groet en een fijne avond.
  4. Toch een zoeken naar jezelf...(althans zo las ik...)

    Mooi, vooral de laatste strofe Elze.

    Laive groet,
  5. vriend..

    het is net
    als het nu..

    ongrijpbaar in verleden..
    en niet te traceren in de toekomst..

    en in het heden..
    ben ik op zoek..
    naar de vergankelijkheid van nu..

    mooi neergezet
    in beelden die in hun bestaan
    alweer lijken te zijn vergaan..

    compliment
    voor de derde strofe..

    liefs..
  6. Mooi man!
  7. Hoe dan ook, mooi, Elza!!!
  8. Mooie poëzie, Elze, en om zeker te herlezen!
  9. vergankelijkheid alom tegenwoordig, de weg die we gaan
    prachtige poezie elze
    laifs
  10. Sc h i t t e r b a r e meer dan graag door mij gelezen poëzie vriend; chapeau.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel liefdevolle donderdag, sunset (ingo)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij