luchtledige boezems

als de scherven het achterland bereiken
en luchten breken door onvolkomenheden
laat mij dan zwijgen in de gloed welke
mij draagt en schaduwt voor de rest van dit leven

toch steeds herstellen de gebroken urnen
van schijndood ingezet met pastaille witte knoken
het geschiedt zoals ik had gedicht weliswaar in hekelvorm
maar toch trouw aan mijn manisch vermogen om dan
toch het zwart te omhelzen en het licht van mij af te laten buigen

grenzen zijn mijn luchtledige boezems, het zijn klonteringen
die tijdloos de oevers van mijn genen hadden bevrucht met
averijen en geschonden meerpalen, piraterij was een klucht en
mijn voortgang draagt slechts mijn aanwezigheid van het moment

Reacties (3) | 04/07/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. vriend..

    in een glanzend spel van beelden
    dans je het leven tussen de uitersten..

    voelt de pijn en geniet
    het plezier..

    ""omdat je de stilte omarmt..
    die tegen je spreekt..""

    ja dit zijn jouw woorden..

    en zij tekenen je dwalende gang..in het recht van de polder...

    Liefs..

    wil
  2. Enkel en alleen zo kan het gaan.. zo leest het.

    Laifs,
  3. Schitterende slotzin elze; chapeau.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel vredige vrijdagavond, sunset (ingo)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij