de purperen dood

nog had ik willen zeggen, maar de woorden
bleven haken in de pas gebreide trui
ik had geen moed om dit los te maken het was
immers winter in deze zwoele zomernacht

het had geen kleur geen mening geen gevoel
het lag dood te wezen met de benen gekruist
op het gelaat lag de herfst stil te genieten
van de februari storm en als de paus

van purperen komaf was geweest waren
de sacramenten de boodschap waarvoor
ze had geleefd, ach kom de dood is slechts
een stekker in de lade, wel geaard want

de voeten werden blauw en de nagels
waren al tijden niet meer geknipt

Reacties (5) | 16/06/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Alleen de titel is al een sieraad waaronder het gedicht op originele en roerende wijze zijn intrek neemt.. Graag gelezen Elze.

    Hartengroet,
    Irmlinda
  2. Mooi relativerend tussen chaos en doel, leven en dood.
    Groetjes,
  3. heerlijk dit te lezen
  4. Zo... heeft dood nog een kleur.

    XX
  5. Wat is de mens? Een monument van zwakheid, een prooi van het moment, een speling van het lot
    graag gelezen elze
    laifs
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij