De schijn van kalmte

de kalmte waarop het bewegen grijnst
maakt tamme uren tot een wildernis
ergens smacht er hoop achter het
raamwerk van rots en woud

het behoud dat al vragende
deze dag bespiedt door knevelende
kieren draagt de voortgang als een
sluis naar het vooronder

het gedonder van zogende pesticiden
lijkt te zijn ontmoederd in vergeten uren
er is geen tak waar vreugde nog met scherpe
halen rijp op staat geschreven

zelfs de haperende metaforen zijn
ontdaann van kracht en reeds besmet
met het te veel aan beleden zonden

Reacties (10) | 28/04/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    het is je weer gelukt..
    de functionaliteit..van dingen..
    te vermenselijken omdat zij..
    tot onze leefwereld behoren..

    ook begrippen die vaak eenduidig lijken..krijgen onder jouw handen
    een emotionele lading..die..een meerwaarde geeft aan het verstaan
    en zien...

    maak de wereld maar rijker..
    in beleven van het bestaan..

    Liefs.

    wil
  2. bedrieglijk mooi Elze "de schijn van kalmte" .

    Graag gelezen.

    Groetjes
  3. zucht
  4. S c h i t t e r b a a r dit elze; respectvolle chapeau.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel vredige verderzetting van je maandag, sunset (ingo)
  5. Beladenheid is voelbaar als gestaag doorgaande onderstroom..knap verdicht!
  6. Voor mij een prachtig vloeiend gedicht waar ik geen bal van begrijp. Een intrigerend woordbeeld. (Moet 'ontdoen' in de voorlaatste zin niet 'ontdaan' zijn?)
    • ontdoen - ontdaan ,,voor mij is ontdoen het woord, maar mijn dank voor het bezien ,ook jouw uitgelicht gedicht is bijzonder goed ...
  7. Ja... zo lees ik je het liefst.
    (bespiedt)

    Mag ik een klein nootje noemen?
    Tweede zin laatse strofe: "ontdoen van kracht en reeds besmet" heeft m.i. nog meer zeggeingskracht.

    Laifs,
    • dichtbij jouw kalme Wad
      vergat de tijd voor even voort te leven in vandaag

      een vraag zegt niets, maar
      stelt zijn daad
      langs de langste ruggengraat
      van nu

      individu -ik heb je lief-
      ik hou van akkers en de zee
      de meeuwen tegen lucht,
      hun laatste schreeuw, een eerste zucht

      de naaktgeboren klucht
      van stondes, tegen dageraad




      *



      (ik zie nog een dubbele 'n' bij 'ontdaan' in de laatst strofe)

      Zo graag nog wéér gelezen..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij