de uitgeschilderde rots

in hoop verzucht verzet ik mijn
schreden en inhaleer het offer
dat mijn adem draagt op waarden
van gekrenkt papier, het heden lijkt
voortvluchtig als de tijd mijn
smeken vertraagt

ik zoek in de uren van droge
prielen en graaf het refrein
in het gras van donker aarde terwijl
de einder vlucht op het teken
van de ondergaande zon

het kluchtig inzicht grijnst aan de
zolen van mijn voeten, deze tred
verlegt het spoor in onnavolgbare
zinnen, het spel van man en vrouw
tracht de eenzaamheid te verwelven

in de uitgeschilderde rots van mijn
diepste gedachten

Reacties (6) | 02/03/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Ik zie je bezig met deze rotsschildering
  2. Mooi, zwaar doorleefd gedicht Elze!
  3. vriend..

    emoties zijn niet te vatten
    in de realiteit van nu..

    vluchten in bijna raken
    maar de vinger erop leggen nee..
    en toch zijn zij de klei
    die jou zuigt aan de aarde

    die het rode droef ziet
    in het ondergaan van zon

    die lijfelijk uiting willen geven aan diepste gedachten..

    maar..in stenen letters van
    eeuwenoude waarheden
    zijn opgeslagen in een vroeger deelproces..waarin jij nu deelt..

    liefs..

    wil
  4. Ondanks zware, doorwrochten woorden bespeur ik een vleugje luchtigheid.

    Een geslaagde combinatie Elze.

    Hartelijke groeten,
  5. jouw poezie raakt Elze
    laifs
  6. daarbinnen
    de oerpijn
    het verlangen
    beseffen
    dat duister
    het ontbreken
    van het levenslicht is

    en dat je zelf (her) schept
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij