twijgen worden mens

weggevaagde beelden strepen
zicht voort door mist en dauw, het
verglaasde weten kauwt aan de jonge
ent die zich veilig voelt in de luwte
van het begin

stakende takken zonder blad schrapen
met lange halen het vernis van de wind, de kou
zal in zijn honger blijven zoals de schaduw
van de verdwenen pas

niets zal de tijd doorstaan in weggelaten woorden
er rest nog wat tapijt van het nooit geoogst respect

twijgen worden mens en de vrucht verstilt
wanneer er wordt gemaaid, zal ik sterven
in het wieden van het gras, me glazuren
omwille van het lege glas?

neen, het doodgaan is geen pace in het
netwerk van verlangens het is de kunst
te hoeden met de tijd die ons nog rest

Reacties (7) | 26/01/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Dag Elze,

    Bijzonder dat de stilte die hier spreekt dergelijke beelden kan oproepen.
    Prachtig
    H.G. Ger
  2. Meerdere keren heb ik je gedicht gelezen Elze, diepgaande gedachten in een bijzondermooie woordenschat weergegeven!

    Ik hoop voor jou en gun je ook een nog lang en gezond leven!
    Een hartegroet en liefs van Corry.*
  3. Prachtig weer jouw verwoording elze; chapeau.
    Warme vriendschappelijke genegen groeten en heel fijne maandag nog, sunset (ingo)
  4. je neemt me mee overlangs
    prachtig elze
    laifs
  5. Elze ik hoop dat je nog lang bij ons zult zijn
  6. een bijzonder schrijven en graag gelezen

    fijne avond
    lieve groet
  7. Ik respecteer jouw woordkunst.
    Leef dichter, Leef!
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij