kracht en moed

Nog ontlokt mijn hart de wanorde
die mij als mens de sterren leerde tellen
ze waren als nu, al lijkt de hemel kalmer
en spaart de zon haar energie

het oog herziet en boezemt mijn
vaardigheden aan de woestheid van de storm, de storm ontwaakt en deelt in tijd
die ik noch ikzelf in hoop had verwacht

zowaar rijgt mijn arm zich aan de verte
al raakt de einder een ander land, toch zal ik blijven tasten in reizen zonder doel, mijn land mijn veste gij bezit mijn kracht en moed

Reacties (2) | 15/01/2014
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. zo jij Elze
  2. 't Voelt voor mij als een dankbaar respect dit. En zo hoort het ook. Want wij zijn en worden hier op deze aarde - en er is er maar één - simpelweg maar gedoogd.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel fijne donderdag, sunset (ingo)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij