toch aanwezig

wij liepen traag de wereld achterlatend
jouw gebaar latent aanwezig in het samen
zijn van jouw laatste tred, jij als molen
ik als steen, halfzijdig het blik gericht
naar waar het noorden jouw einde kruist

het natte aan onze voeten speelt
met de jonge snuit, harig zoals
ons geweten speldt deze aarde
de waarheid op haar zwarte kraag

wij met z’n drieën en toch
twee in getal raken
de stilte die feilloos het
verleden voor ons uit schuifelt

Reacties (6) | 25/12/2013
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Hoe mooi heeft Wil het hier al verwoord in zijn gedicht hieronder.

    Ik doe er een wens bij voor een kerstdag vol licht.

    Laive groet,
  2. vriend..

    toch zal de schaduw
    van gemis
    langzaam verdwijnen
    in het opkomende licht

    water heeft
    zijn sporen gewist

    maar zijn zicht
    is nog altijd
    op het leven gericht..

    in samen leert
    de jonge snuit
    zijn aanwezigheid voluit..

    en schuifelt speels
    waar jij afwezigheid
    nog streelt

    Sterkte en liefs..
  3. herlezen

    twee mensen en een hond is het beeld dat ontstaat
  4. Mooi dit gedicht over herinneren. Gelezen en nog eens. Mooie taal.
  5. Ik proef het herinneren aan wat was. En het lege van het gemis als een vooruitblikken naar morgen (Tenzij ik het verkeerd las).
    Warme omarmende genegenheid en een vredige Kerst verder, sunset (ingo)
  6. Zo kostbaar laive Elze.
    Ik wens je er zoveel geluk bij.

    Mooie dagen en: geniet van alles :)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij