Gelegen aan de keukentafel

de keukentafel zet het spoor uit
ik luister naar de aangezetenen
het schuifelen van voeten
contracteert deze bedoening
in een mysterieus orakel

hun handen spreken met vork en luifel
terwijl hun ogen zwijgen over
de lekkernijen die zijn gebiologeerd
in het groen van een waarlijk bestaan

wie kent wie aan deze tafel, al
is het wit van uniform het beslag
op het te droge brood, de eerste spreker
verslikt zich in herinnering en daad

het geklingel van het geklungel tart
de woorden die ze eten in een vervormde
spraak die ik al ontmoette
in de kelders van mijn hart

Reacties (4) | 20/10/2013
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. de afstand
    ondanks nabijheid

    dat is wat ik hier lees Elze
  2. Wat is waarlijk in een bestaan als deze? Je bewaart veel daar in jouw kelders.

    Wat een sterke verwoording Elze!

    Laifs,
  3. Mooie alliteraties in dit gedicht.
  4. Sombere verlaten eenzaamheid proef ik hier. En dit ondanks het geschetste tafereel.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel liefdevolle zondag, sunset (ingo)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij