het gemarteld vlees

ontloken is mijn ziel gebroken is mijn hart
het beest getemd tot aan de schouders, door
god verketterd en gestenigd door de in dit
leven bezochte graven – er is niet meer

dan de lengte van mijn adem, het geruis
kermt en kronkelt door het rot van herfst
bruinrood is de stilte terwijl de laatste schemer
krast aan het licht

wie draagt die verzwaart, wie geeft die ontneemt
het kloppend vermogen is tanende en baant zich een weg
door het gemarteld vlees

Reacties (4) | 03/10/2013
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Elze,

    Zo onnavolgbaar mooi JIJ weer.

    Groet uit het,
  2. Pijnvolle droeve verlangende verwoording in jouw eigen, bijzondere stijl.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en vredige donderdagavond, sunset (ingo)
  3. wat mooi\\maar ook pijn
  4. ik begrijp er niet alles van...maar de sfeer van dit gedicht begrijp ik wel...ik vind het prachtig maar ook droef geschreven

    groetekes
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij