het slaafse beeld

dagelijks sterf ik in mijn lijf
en schreeuw de leugen die
me pijnt, er is geen hemel achter
de grote zon slechts een deken
die de nacht doet ontluiken

hoe mijn stem ook krijst in het schreeuwen
van haat en tucht blijf ik mens in het
slaafse beeld van silhouet en schaduw

en zelfs geridderd door het lot
tart de zekerheid mijn hoop en is mijn
hart het baken van nederigheid zonder
behoud van een vaste vorm,

Reacties (7) | 26/09/2013
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Een diepe pijn tot mokerslag verwoord. Dit gedicht komt binnen, Elze!
  2. Heftig relaas over verdriet onzekerheid, en pijn.
    Knap geschreven. Dikke knuff
    ღL@dyL❤vƸღ
  3. de vangnetten van het lichaam ende vrije ziel Elze
  4. Elze,

    Zo kwetsbaar zijn we en jij weet daarvan.
    Prachtig beschreven.

    Groet uit het,
  5. Wat een schrijnend,eenzaam beeld schets je hier,Elze. Indringend,mooi verwoord.

    Een hartelijke groet,
  6. er spreekt eenzaamheid uit dit gedicht (de eenzaamheid die Koningin Wilhelmina bedoelde in haar boek "Eenzaam, maar niet alleen")

    groet,
  7. P r a c h t i g en zo rakend, beeldend jouw verwoording elze; helemaal zoals ik je al tijden ken.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel liefdevolle donderdag, sunset (ingo)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij