zwijgend moment

zwijgend moment dat in rust
de aarde vindt gij koestert hoop
terwijl het leien dak het water
beregent met schellen vol
vreemde tonen

hoezeer het lijden wordt bemind
in de vrucht van het bestaan maakt de dood
schetsen en graveert de lijnen
in onze hand

mijn stoel mijn liefste ons bed maar
ook de tafel die ons scheidt is van hout
ontbonden waarvan het is gemaakt , inherent
aan dit leven ontvouw ik de twijfel in
jouw stem

Reacties (6) | 14/04/2013
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. in de laatste strofe, schuilt het kennen en beminnen wat mij betreft
  2. Een zwijgend moment dat toch veel tot de verbeelding spreekt, hoe lieflijk!

    Een mooi gedicht Elze!
    Hele prettige zondagavond gewenst.
    Hartelijk liefs van Corry.*
  3. Volgens mij beminD
    Na bestaan zou ik een komma plaatsen
  4. Ik zwijg na mijn "mooi"!
  5. Hoop in het zwijgen, het weten dat... Mooie poëzie Elze.

    Lentegroet,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij