de deur kantelt

strijken met de moed die de wind
vervaagt in strepen zonder eind, het
gelach is de hoon die me raakt
maar niet in eeuwigheid bezwijkt

de deur kantelt in een kier van regen
het kraakt zoals het mos laaft
aan water zonder smaak, wie me verblijdt
zal de schaduw wezen die me verrijkt

niets is meer dan het eind waar het stopt
al draaft de einder gaandeweg steeds
verder bij me vandaan, het zicht
herleeft in sterven als het leven is gedaan

Reacties (4) | 30/01/2013
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Bijzonder Elze.

    Laive groet van ons!
  2. Een meesterwerk Elze, zo mooi met de zo speciale treffende metaforen. Ik zet dit gedicht bij mijn FAVOrieten.
    Eerlijk verdiend en dank je wel!

    Prettige avond gewenst.
    Hartelijk liefs van Corry.*
  3. Er zit zoveel in elze,
    dat ik nog 'n X terug kom om 't te herlezen. Liefs
    ღL@dyL❤vƸღ
  4. zo mooi ook deze dank je wel
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij