Het echoot diep

misschien ga ik wel dood
in de nabijheid van jouw
grijpende hand, er is tijd
waar koele lucht
mijn pad kruist

voor wie de klei in
mijn stem beheerst, er mee
stoeit tot aan de top van de nacht
– is eerbied de wet die me kust
in de vrolijkheid van het ongeboren kind ?

ik ben speels in mijn oudheid
echoot met naklanken die voorzichtig
het ritme in mijn hart verstoren

Reacties (6) | 03/01/2013
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Tot de laatste strofe geniet ik, maar dan 'help!!', ik kom er taalkundig dan niet meer uit. Wie of wat echoot namelijk met naklanken???
  2. Ja blijf maar speels ookal beginnen de jaren te tellen :-)

    mooie insteek is dat

    groetekes
  3. Mag ik? In je laatste vers is het onderwerp voor het WW in de laatste zin 'naklanken', dus 'verstoREN' ipv 'verstoort'.
    En prachtige tonende delende verwoording die ik met graagte las.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel prettige vrijdag, sunset (ingo)
  4. Klanken die lang kunnen blijven echoƫn Elze!
    Heel bijzonder, je gedicht. Nog vaker zal ik het lezen!

    Veel liefde, gezondheid en geluk gewenst!
    Een hartegroet en liefs van Corry.*
  5. ja het echoot diep

    blijf speels
    ook in het ouder zijn
  6. Elze, bijzonder gedicht.

    Laive groet van ver,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij