hoe kán het…

dat de wereld gewoon maar doorgaat
dat er dagen komen
en weer gaan

dat de zon opkomt
en ook de maan

dat de tijd maar doorgaat
en mij meeneemt
steeds maar verder
bij jou vandaan…

Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. lieve mensen

    dit gedicht schreef ik rondom de jaarwisseling in een gevoel van gemis na het overlijden van mijn moeder.
    er gebeurde in mijn leven steeds meer waar zij geen getuige meer van kon zijn, geen deel meer van uitmaakte...
    alsof zij achterbleef ,en ik doorging...

    Toch kan ik het nu ook anders zien door iemand die eens tegen mij zei: "je kunt het ook vanuit de andere kant bekijken. Als je ervan uitgaat dat je elkaar weerziet, na het sterven, of op de nieuwe aarde, dan komt die dag steeds een stukje dichterbij. Dan brengt de tijd je naar haar toe, in plaats van dat hij je meeneemt steeds verder van haar vandaan
    dit was voor mij heel troostend.

    beide is echter waar.
    hier heb ik haar moeten achterlaten, maar ik geloof er ook in dat ik haar tegemoet ga.

    lieve groet,
    ChrisTine 29/04/2012
      Reageer
  2. Ooit kom je misschien dichter bij elkaar.
    Melodie 17/04/2012
      Reageer
  3. Voelbare emotie Chris Tine.

    Warme groet,
    Hilly Nicolay 17/04/2012
      Reageer
  4. Hoe kán het, dat je desondanks toch zó sterk bent? Dat vraag ik me ook dagelijks af.

    Mooi raak weer Chris Tine.

    Lieve groet,
    switi lobi 17/04/2012
      Reageer
  5. rakend mooi
    verhavert 17/04/2012
      Reageer
  6. Tja,..zo gaat dat.
    Lieve groet
    L@dyLღ√Ƹ
  7. Als je dichter bij haar of hem wil komen zet dan de tijd even stil
    Cor van Vliet 17/04/2012
      Reageer
  8. Tijd is wreed en gelijk helend! Liefs Anneke
    Anneke Brands 17/04/2012
      Reageer
  9. Zeker woont ze in jouw hart.
    Marion Spronk 17/04/2012
      Reageer
  10. dag lief mens
    ik mis je...
    Amethist 17/04/2012
      Reageer
  11. Je laatste zin zou ik met een witregel ervoor plaatsen en zonder die puntjes er achter. Maakt het geheel sterker vind ik. Zo dus:
    ...

    dat de tijd maar doorgaat
    en mij meeneemt
    steeds maar verder

    bij jou vandaan

    Voelbaar droef spijtig-verlangend je verwoording ChrisTine. Nog een liefdevolle dinsdag.
    Lieve groet, sunset (Ingo)
    sunset 17/04/2012
      Reageer
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: ChrisTine

Lieve dichters en lezers,

Ik ben blij om jullie hier digiTAAL te ontmoeten in onze dichterskring.

Ik ben 54 jaar, moeder van twee volwassen dochters en bijbehorende schoonzoons, en oma van 2 kleinzoontjes van 6 en 4 jaar, waar ik regelmatig op mag passen.
's Avonds en in het weekend werk ik als wijkziekenverzorgende.
Daarnaast heb ik onlangs een HBO opleiding theologie afgerond wat mij heeft opleid tot geestelijk verzorger.
Over al deze dingen in mijn leven schrijf ik, en ik vind het fijn dit met jullie te mogen delen.

In de Wilgjes-serie heb ik uitgegeven:
-Druppels uit de Bron, over christelijke feestdagen of gedenkdagen, en geloven en gebeden.

- Tranen uit de bron: over sterven, rouw en troost.

ChrisTine



Toon alle gedichten