mijn lente huivert

dat ik zo-even jouw liefde
niet verstond, mijn leven
verafschuwde in de melaatse
ogen van de nacht, de zucht
naar wat ik meer had willen zijn

drijft deze dag naar de zin
van dit bestaan

het sterven kent geen namen, het kiest
naar de redeloosheid van begrip, vergankelijkheid
treft ons allen maar geef mij de ruimte
om klein te zijn

ik ken geen god buiten diegene
die steeds maar mijn honger stilt – al
is het voedsel wat ik eet brak van
verlangens en twijfel, mijn geloof is
gestorven na de laatste beeldenstorm

Reacties (12) | 08/04/2012
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Jij schrijft zo bijzonder mooi Elze. Weer graag gelezen!

    Hoort het woordje IS wel in je voor laatste regel?

    Prettige Tweede Paasdag gewenst. Hartelijk liefs van Corry.*
  2. Huiveringwekkend mooi Elze,

    Vandaag zijn we beiden
    even klein.

    Lieve groet
    L@dyLღ√Ƹ
  3. Elze,

    Ik had je hier nog niet gelezen( geloof ik), maar dit is pure poëzie. Zo mooi.

    vr. groet,
  4. Dan is het een triest einde want geloof, hoop en liefde is ons leven. Geloof je daar niet meer in, is er geen leven.
  5. pff wow...:-)

    wat lees ik je toch graag elze
  6. ...

    en de heksenjacht
  7. Des te meer ben je mens. Een zonneglans in de prille lente..

    Een laive groet,
  8. Waar geloof en ongeloof elkaar tegenkomen. Wat een mooi intens gedicht. Een favo,Elze! Fijne dagen nog! Liefs Anneke
  9. Zoals steeds... Je legt eens te meer je ziel open en bloot voor ons neer.
    Met de nodige respectvolle aandacht voelend gelezen.
    Warme genegen vriendengroet en een heel fijne Paaszon-dag, sunset (Ingo)
  10. Een bijzonder gedicht.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij