verloren

.

( Mijn moeder moest haar zware doodstrijd in de huiskamer van het verpleeghuis ondergaan… De ziekenkamer is wegbezuinigd. )

.

haar bange lijf sterft duizend keer
geen kamers om te zijn

wat overbleef ligt in de kast van tweepersoons verdelen

de rest komt van het huis, een muur
gordijnen rond de nacht, het buurbed
licht beslapen

in de sensor schuilt wat zicht
een bange roep om hulp, de zuster voelt tien benen
haar hopeloze zorgtekort
is in verdriet

verdwenen

.

switi lobi

.

Reacties (17) | 07/11/2011
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. rakend
  2. Zo vreselijk verdrietig dit allemaal, door tijdsdruk verdwijnt alle warmte uit de zorg, slecht de kilte blijft
    dit moet wel zeer onbevredigend zijn voor de verpleging , wel willen ,maar niet kunnen of mogen....

    mooi verwoord Anja en met een brok in mijn keel gelezen , ook de reacties

    Lieve groet Coby
    • Dat ís het ook lieve Coby, het is zo frustrerend ze. Desondanks weten ze met kleine dingen zoveel groots te doen. Ik heb bewondering voor ze.

      Dank je wel voor je lieve reactie.
      Liefs,
  3. Anja je raakt me diep met je woorden kippenvel krijg ik bij dit Gruwelijke verafschuwende ik weet dat het gebeurde ook in ons verpleeghuis en zorgcentra we voelden ons vaak zo boos en vol onmacht ook gefrustreerd zorgden / verzorgden we met liefde voor zo ver het in onze macht lag maar gingen elke dag met een onbevredigend gevoel naar huis want er lag een mens die wacht.... op mij en haar uren waren korte dan onze armen en handen , indringend en diep rakend en prachtig intriest beschreven , dank je wel hier voor en ik ga het zo plaatsen
    ik wens je een fijne middag toe
    liefs en een dikke knuffel van
    • Toch is dat mijn grote dankbaarheid lieve Elena; dat harten op de goede plaats blijven en verzorging desondanks zo liefdevol kan zijn.. Ik ben die mensen voor altijd dankbaar.

      Dikke knuffel terug,
      • Dank je wel lieve Anja juist de dankbaarheid en de lach in de ogen van hen die ons toevertrouwd waren en hun dierbaren was ons zo kostbaar en dat was dat we dit werk vol konden houden met liefde en plezier voor onze bewoners ik mis het nog steeds want mijn hart zal hier altijd in blijven liggen , we kregen er zoveel voor terug
        en nog steeds kan ik het niet laten ook al wordt dit niet altijd gewaardeerd dat ik anders naar het zorg handelen kijk dan anderen die niet in de zorg werken en voor hen op blijf komen tjá het bloed kruipt waar....
        liefs van
  4. Hoe onwaardig en liefdeloos !
  5. Gruwelijk rakend
    dit beschreven
    Switi!!

    Lieve groetjes loes
  6. kippevel en tristesse Switi
  7. tja wat te zeggen anja... wat te zeggen, ik doe er het zwijgen toe... oraal dan! fysiek niet!

    indringende woorden...

    gr en een hele goede dag gewenst

    rob
  8. Dit raakt me diep! Groetjes Anneke
    • Gelukkig kon ik de hele tijd bij haar zijn lieve Anneke en deed die huiskamer er niet zo toe. Maar toen haar laatste uur naderde heeft de verzorging met heel veel peïteit en voorzichtigheid aan de familie van een cliënt gevraagd of zijn éénpersoonkamertje voor zolang tot onze beschikking mocht komen.. Daar kon ze gelukkig in alle rust sterven. Ze moest wel diezelfde middag naar een mortuarium vervoerd worden, want ook de rouwkamer is daar wegbezuinigd. En haar kast moest ook meteen uit die (haar met een medecliënt gedeelde) tweepersoons kamer weggehaald, want er moest alweer plaats gemaakt voor de volgende wachtende. Nog voor de begrafenisondernemer er was, was haar plekje al leeg... rare gewaarwording hoor, zo triest ook voor haar kamergenootje :-(

      Het zegt veel allemaal en is tekenend voor de problemen van nu.

      Gelukkig kan ik heel dankbaar terugkijken naar schatten van verzorgsters, die gewoon tijd MAAKTEN voor een warme arm om (alle) bange schouders heen en ook ons een hartje onder de riem te steken.

      Dank je wel en mooie dag,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: switi lobi

Ik schrijf zoals ik ben

Mijn maatje Paul zorgt daarbij voor passende foto-impressies.
Samen vormen wij het kunstenaarsduo dat publiceert en exposeert onder de naam
switi lobi.

Website: www.switilobi.nl

Mijn eerste gedichtenbundeltje heet 'vlindersteen' en is in eigen beheer uitgegeven.

Mijn eerste Wilgje heet 'doorschijnend' en is een gedichtenbundel.

Het tweede Wilgje heet 'blikveld' en is een gedichtenbundel, met prachtige full colour illustraties.

Het derde Wilgje heet 'verbeelding' en is een prachtige, compleet uit full colour fotogedichten bestaande bundel.

De bundel 'Verloren Lopen' gaat over mijn moeder, die Alzheimer had en beschrijft hoe ik deze periode persoonlijk beleefd heb. Deze met een aantal zwart/wit-fotogedichten geïllustreerde gedichtenbundel is uitgegeven bij het Nederlands Auteurs Bureau. De opbrengst van deze bundel is in zijn geheel bestemd voor Alzheimer Nederland.

Verder heb ik meegewerkt aan diverse bloemlezingen, waaronder de gedachtenisbundel 'Stille Herinneringen' en de verzamelbundel '1000 schonen' van Marije Hendrix die uitgegeven is door uitgeverij Betelgeuze. Mijn gedicht 'Zijper lof' heeft de tweede plaats behaald tijdens de gedichtenwedstrijd van Bloeiend Zijpe 2015.

Voor informatie over alle bundels kunt U me via mijn website benaderen of mailen naar: acm.visser@quicknet.nl

Toon alle gedichten

Favorieten van switi lobi

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

switi lobi is favoriet bij