Met andermans rijkdom

gevuld met andermans rijkdom
schaar ik me ergens waar het licht
geen bijval kent, het ontmoeten
of het ontmoedigen ervan herkent
de tijd die ik in mijn zakken draag

leeg zoals de kruin waar geen
vogel in rust is de ruimte onbeperkt
aanwezig, geen afbakening die me
kent al hoor ik wel het schreien

van mijn lief, ze is me kwijt zegt ze

ze houdt mijn hand en heft haar ziel
tegen de versperring die me omlijnt
en ik kan niet anders dan uit het venster
zien en de wind voelen aan mijn huid

Reacties (6) | 08/09/2011
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. jah alle voorgaande sprekers hier dragen wat aan... ik ben het ermee eens: ik proef eenzaamheid, ongewild... en een weergaloos einde, je laatste twee regels elze, chapeau! dat maakt dir vers ook tot een favo voor mij!

    gr en een hele fijne dag gewenst

    rob
  2. Je voelt de wind aan je huid, je draagt er des te meer.. elke grens verspert, maar kan ook opengaan.

    Laifs voor jou en jouw lief,
  3. Mooie eindstrofe elze.
    Graag gelezen.

    Lieve groet
  4. het enige wat overblijft

    de essentie in jezelf
  5. Goedemiddag Elze hoe eenzaam kan eenzaam zijn , rakend en prachtig beschreven met een ontzettende mooie eindzinnen "

    ik kan niet anders dan uit het venster
    zien en de wind voelen aan mijn huid

    dit wordt voor mij een Favo
    ik wens je een fijne dag toe
    liefs en groetjes van
  6. De muren, die we om ons zelf bouwen, brengen meestal eenzaamheid.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij